Telewizja Master informuje o postępach w sprawie kościoła farnego. Od 1945 roku stoi w ruinie, przez kilka dekad walił się powolutku, jego obecny stan jest katastrofalny. Wstyd.

A więc ma być doprowadzony do stany trwałej ruiny. Bardzo dobrze. Choć określenie może nie jest najładniejsze, w fachowym żargonie znaczy, że jego stan nie będzie się pogarszał.

Brakuje mi jednak WIZJI. Czym Nikolaskirche ma być? Tylko (a może aż) pomnikiem wojny? Bezsensu niszczenia? Szkoda by było. Mury fary pamiętają czas miły wielu osobom, gdy kamienie Głogowa mówiły w języku polskim. Potem przyszły czasy Czechów, Austriaków, Prusaków i Niemców. Zmieniały się koleje fary, zmieniali się jej użytkownicy, wystrój, znaczenie.



Dziś nadchodzą czasy nowe. Oby spełniła się wizja wspominana choćby w pięknym filmie "Lisbon Story" - "Europa ohne Grenzen - stary kontynent, który już nigdy nie ma posmakować wojny..." Czy się to komu podoba, czy nie, realizujemy pewien sen, marzenie. Od nas zależy, na ile będzie on snem możliwym do realizacji.

Stwórzmy w kościele św. Mikołaja miejsce spotkań. Ponad granicą na Odrze i Nysie Łużyckiej. To miejsce jest do tego stworzone. Miejsce, w którym będą gościć wystawy z najwyższych półek Polski i Niemiec. Miejsce, w którym możliwe będą koncerty. Znakomitych filharmoników Niemiec i Polski. Miejsce, w którym będziemy mogli dyskutować i godzić się pięknie. Nikolaskirche kwitnący. Nie martwy - kolejne lapidarium do kolekcji. Żywy i rozsławiający Głogów. Pamiętający i czczący Glogau.

Wyzbądźmy się przekleństwa myślenia o sobie jak o zaścianku. Prowincja to stan umysłu. Nie jesteśmy gorsi od Wrocławia. Mamy coraz więcej. Choćby znakomite środowisko artystyczne. Na naszych oczach w 70-tysięcznym Głogowie tworzy się środowisko intelektualne, akademickie. Wykorzystajmy to.